#Blog 19: Psychologen zijn ook maar mensen, en weer door… vijf stappen die je kunt zetten

Mensen vragen zich soms af of ik het altijd allemaal voor elkaar heb….. Ik ben ook maar een mens en ik zit ook wel eens even vast. Hier lees je wat ik de afgelopen periode heb gedaan toen ik het even niet meer wist.

Daar gaat mijn verhaal deze week over. Nieuwsgierig? Lees vooral verder!

 

Wat de meeste mensen niet weten, is dat psychologen ook maar mensen zijn (nee echt!). En dat inherent aan het mens-zijn, psychologen ook hun strubbelingen, worstelingen, imperfecties, onzekerheden en slechte periodes hebben. En dat wordt dan weer levenservaring genoemd. Er wordt over het algemeen aangenomen dat als je jong bent, je automatisch minder levenservaring hebt. Dus toen ik net begon als psycholoog dertien jaar geleden (waar blijft de tijd?), werd aangenomen dat ik minder levenservaring of wijsheid bezat, dan iemand die ouder is. En daaruit werd dan weer geconcludeerd dat ik minder goed was dan mijn oudere collega. Gelukkig kwam dat meestal wel goed en kon ik gewoon aan de slag.

Toch is het een interessante gedachte, die twee kanten heeft. Als we het puur vanuit de ‘techniek’ en ‘wetenschap’ bekijken, dan blijkt uit cijfers dat net afgestudeerde psychologen kennis hebben die meer up-to-date is dan hun oudere collega’s en beter ‘de protocollen volgen’. Anderzijds kan je toch stellen dat met meer jaar er meer ervaring is, zowel in het leven als in het werk.

Wat ik zelf heb ervaren, is dat door de dingen die zo in het leven op mijn pad zijn gekomen, ik vooral meer zelfvertrouwen heb gekregen, maar ook meer durf te vertrouwen op mijn intuïtie én mezelf altijd weet te geruststellen dat deze periode ook weer overgaat. Dat is best wat waard!

Het verschil met het kopje koffie met de buurvrouw, waar je over en weer ervaringen deelt, is dat ik er vooral zit om de ander weer vooruit te helpen. En dat mijn ervaringen of persoonlijkheid er niet zo toe doen, wat oké is. Het is fijn als de ander mij aardig vindt en vertrouwen in mij heeft, maar er is geen echte wederkerige vriendschap.

Toch ben ik er van overtuigd dat ik een betere psycholoog, hulpverlener, coach (uiteindelijk mensch) word door al mijn ervaringen in het leven. Hoe meer ik er van ‘snap’ en ‘overwonnen’ heb, des te meer en beter, kan ik de ander helpen.

De maand september had ik het zelf lastig om de overgang van zomer naar herfst te maken. Ik was niet blij en kreeg mezelf niet actief. Ik zat te lamzakken op de bank met een zak chips (of twee). En als er iets is, dat ik inmiddels weet, is dat ik daar best blij van word als het één keer per week is. Maar niet als dat bijna elke avond gebeurt. Ik maalde en mopperde en kwam er niet uit. Kortom, ik zat even niet lekker in mijn vel. Gelukkig kan ik je vertellen dat ik weer goed op weg ben. Ik deel graag met je wat de dingen zijn die mij hebben geholpen.

Structuur

Oké, niet meteen mijn meest sterke kant, ook al denken veel mensen van wel. Ik probeer een structuur aan te houden zodat ik mijn rommelhoofd enigszins in het gareel kan houden en omdat ik dan niet zoveel hoef te kiezen. Een van de dingen die ik de afgelopen tijd heb gedaan, is weer aandacht aan structuur te geven. Welke dingen zijn ‘te los’ en hoe kan ik die in de structuur gieten? Aan de andere kant is het besef dat kinderen altijd een andere planning hebben en dus nogal eens je structuur omver gooien, ook handig!

Prioriteiten stellen

Bij het maken van structuur moest ik nadenken wat er allemaal is, wat ik wil en wat ik belangrijk vind. Ik wil bijvoorbeeld elke dag mediteren. Dat betekent dat ik de wekker op 6.15 heb (waaaatttttt) en dan meteen met m’n giegel voor een gigantische bouwlamp zit om mijn blijheidsstofjes te boosten. Je moet er wat voor over hebben, maar ik weet ook dat het me veel oplevert. Aan de andere kant betekent dat dus ook dat ik op tijd naar bed moet. Geen Netflix tot laat dus. Hetzelfde met sporten; hoe zet ik dat weer goed neer?

Lat niet te hoog

Daarbij gaat het niet goed als ik meteen in de ‘moet-modus’ schiet. Ik geef mezelf dan ook tijd om de structuur te vinden die goed voelt, die niet vanuit forceren is, maar vanuit zorgen voor mezelf. Als ik nu van mezelf verwacht dat ik weer vier keer in de week sport, terwijl er weer veel meer op mijn bord ligt, is dat ronduit niet haalbaar of realistisch! Ik kijk naar wat wel lukt en ben daar tevreden mee.

Weg met negatief denken

Tja, er waren veel gedachten. Over alles wat niet lukte in mijn ogen, wat niet goed ging, blablablabla. En soms ging ik ze geloven; die gedachten. Niet handig. Want ik keek alleen maar naar wat niet goed ging, en dat helpt je niet vooruit. Dus toen ik keek naar wat er wel goed ging, en ik nadacht over waar ik heen wilde, kwam ik meer in beweging. Ook helpt het om van een afstandje te kijken naar al dat denken. Alsof je van de oever van de rivier staat en kijkt naar de, in dit geval, kolkende massa. En er dan niet in te duiken. Best ingewikkeld.

Omgeving

Tel daar nog eens je omgeving bij op. Zorg ervoor dat je positieve mensen om je heen hebt, waar je goed mee kunt praten. Maar die je ook een schop onder je kont kunnen geven. Waar je blij bij voelt en jezelf kunt zijn. Zo zijn er ook een aantal mensen in mijn omgeving waar ik me tot wend. En daar schaam ik me zeker niet voor. Sterker nog: ik denk dat het een belangrijke kracht is, dat je om hulp of een luisterend oor kunt vragen. En tuurlijk weet ik zelf wat werkt. Maar een arts heeft ook wel eens een andere arts nodig, toch?!

Ik weet zeker dat ik er met al mijn ervaringen er beter voor de ander kan zijn. Wat denk jij daar van?

 

Relax.

One bad chapter does not mean it’s the end of the book.

Paulo Coelho

 

Nog even op een rijtje:

Structuur

Prioriteiten stellen

Lat niet te hoog

Weg met negatief denken

Omgeving

Liefs,

Lotte

Heeft het lezen van mijn verhaal je geïnspireerd of heb je vragen? Laat het me weten! En bedenk: delen is altijd fijn. Let’s make the world a better place. <3

Wil je voortaan op de hoogte blijven en geen enkel verhaal missen? Schrijf je dan hier in!