#Blog 17: Terug naar toen, wanneer oude pijn boven komt, en vijf tips hoe je daarmee kunt omgaan.

Hoe ga je ermee om als je geconfronteerd wordt met oude pijnen in je moederschap? Wanneer je je ineens weer dat kleine meisje waant dat zich niet gezien voelt? Daar heb je het misschien met niemand over. Maar het komt vaker voor dan je denkt. 

Daar gaat mijn blog deze week over. Nieuwsgierig? Lees vooral verder!

 

Deze week sprak ik weer een aantal moeders in het kader van mijn tweede interview ronde. Dat waren weer heel bijzondere gesprekken. Wat me erg raakte, was dat er bij allen in het gesprek ook over vroeger werd gesproken. Over hun eigen jeugd, eigen herinneringen naar hun kindertijd, de band met hun eigen moeder, ook in het hier en nu. En dat raakte me.

Het moest ook even zakken, want er zat zowel verdriet als blijdschap bij. En eerlijk gezegd had ik al iets anders geschreven voor het blog van deze week. Maar ineens besefte ik me dat hier een thema was, een groot thema. Maar er zit ook onzekerheid bij; hoe doe ik recht aan ieders verhaal. En hoe zit dat eigenlijk bij mezelf? Heb ik dat al voldoende helder voordat ik daar voor jou, trouwe en lieve lezer, tips in kan meegeven?

Maar je kent me inmiddels goed genoeg om te weten dat ik niet geloof in toeval. Ik geloof in oorzaak en gevolg, ik geloof in karma, ik geloof dat er zaken op je pad komen met een reden. Dus dan maar dit blog. Dat zich niet zomaar zelf zal schrijven. Waarbij ik hard denk en woorden afweeg. En ik vraag me ook af in hoeverre we hier wel eens bij stilstaan?

Een aantal moeders vertelden me dat waar zij zich het meest zorgen over maakten in hun eigen moederschap was of ze wel een leuke moeder waren, maar vooral of ze genoeg onverdeelde aandacht aan hun kinderen gaven en niet te vaak boos waren. Dat moet vast herkenbaar klinken, toch? Daarachter zat ook de ervaring van zich als kind niet gezien of erkend voelen. Altijd moeten opboksen, vechten voor je eigen ruimte. Geen ruimte voor je verhaal wanneer je uit school kwam. Geen erkenning voor je emoties.

Later, wanneer je volwassen bent, lukt het vaak wel daar vanuit meerdere kanten naar te kijken, te zien wat daar achter zat bij je eigen ouders. Meestal is het onmacht, hebben ze geen ruimte vanuit hun eigen problemen, maar hebben ze niet de intentie om te kwetsen. Soms lukt het dan ook ze te vergeven. Maar ineens kan dat thema, in het moederschap, je vanuit het niets in je gezicht slaan. Want onze kinderen houden niet altijd, zeg maar gerust zeer weinig, rekening met onze gevoelens. En dan kan het zo maar zijn dat we ons ineens weer niet gezien voelen. En dat voelt rot, verdrietig, machteloos, boos. Als we vanuit die emoties reageren, kan het zijn dat we dat niet doen zoals we achteraf hadden gewild. Voor je het weet voel je je weer schuldig.

Vingers omhoog voor wie dat herkent?!

Zoals ik al schreef, dit is een groot thema. Hier zit werk en dat kost tijd. Maar ik kan je op weg helpen met een aantal tips.

Adem in en uit

Op de momenten dat je merkt, dat dit thema speelt, is het eerste dat je kunt doen even ademhalen. Dat helpt sowieso altijd! Waarom? Wanneer je contact maakt met de adem, bijvoorbeeld in je buik, kom je in het hier en nu. Je stapt dan uit je automatische piloot, die primair reageert en doet wat die altijd doet en deed. Door te ademen kun je wat ruimte vinden. Als je dit oefent, wordt de ruimte vaak wat groter en heb je dus ook meer te kiezen.

Knuffel en koester je innerlijke kind

Serieus! Maak contact met de kleine versie van jezelf, die op dit soort momenten pijn heeft. Vraag jezelf af wat jouw mini-me nodig heeft of in het verleden nodig zou hebben gehad. Het kan echt helpen om jezelf in gedachten een knuffel te geven. Een arm op de schouder of even op schoot nemen. Probeer het maar, het werkt.

Vergeef en vraag vergeving

Vergeef. Vergeef jezelf wanneer je fouten maakt. Vergeef je kinderen wanneer ze het bloed onder je nagels vandaan halen. Vraag ook hun vergeving wanneer je uit de bocht bent gevlogen. Misschien heb je ruimte om je ouders te vergeven voor de fouten die zij hebben gemaakt. Bedenk dat we allemaal mensen zijn en dus niet perfect. Lukt dit niet, vergeef jezelf daar dan voor. Neem tijd en ruimte, maar forceer niks.

Bedenk wat je anders wilt doen

Mijn leraar zegt zo mooi dat spijt als zeep is. Het kan helpen om je schoon te maken, maar als het blijft zitten, gaat het jeuken en krijg je er last van. Je moet de zeep ook weer afspoelen. Blijf er dus niet nodeloos in hangen, maar bedenk hoe je het de volgende keer anders zou willen doen. Het helpt sowieso om je kind uit te leggen dat je soms reageert op een manier die niet fijn is, maar dat je probeert het anders te doen en dat het tijd kost. Oefening baart kunst.

Stuur jezelf vriendelijkheid

Stuur jezelf vriendelijkheid! En wel nu meteen! Je wilt een goed voorbeeld zijn voor je kinderen, daar hoort positieve zelfspraak bij. Jezelf geruststellen, kalmeren, waarderen, leren relativeren. Als dit iets is, waar je moeite mee hebt, probeer dan eens een metta meditatie of compassiemeditatie. Bedenk waar je je goed in voelt bij het moederschap, koester de fijne momenten.

 

Turn your wounds into wisdom.

Oprah Winfrey

 

Op een rijtje:

  1. Adem in en uit
  2. Knuffel en koester je innerlijke kind
  3. Vergeef en vraag vergeving
  4. Bedenk wat je anders wilt doen
  5. Stuur jezelf vriendelijkheid

Van mij krijg je sowieso een knuffel <3

Liefs,

Lotte

Heeft het lezen van mijn blog je geïnspireerd of heb je vragen? Laat het me weten! En bedenk: delen is altijd fijn. Let’s make the world a better place. <3

Wil je voortaan op de hoogte blijven en geen enkel verhaal missen? Schrijf je dan hier in!