#Blog 13: Nog niet klaar met twijfelen (of wel?)

Serieus?! Nóg een blog over twijfelen? Of gaat deze eigenlijk over keuzes maken? Ja, daar kan je ook over twijfelen. Doen we niet. Gewoon maar lezen! 

 

Serieus, ik dacht dat ik inmiddels wel klaar zou zijn met het onderwerp twijfelen na #blog 11 en #blog 12. Blijkt het onderwerp twijfelen nog niet klaar met mij te zijn! Sorry daarvoor, ik hoop volgende week over wat anders te schrijven.

De afgelopen weken waren nogal rommelig, mijn gezin had vakantie en ik niet of soms een beetje. En ik houd nogal van structuur, want dan heb ik overzicht en houvast (mijn rommelbrein vindt dat fijn). En structuur was er niet. Ik kon me er alleen maar aan overgeven en met de flow meegaan. Soms was ik aan het werk, soms had ik vakantie en soms wist ik het niet en deed ik maar wat (hmmm, eigenlijk doe ik altijd maar wat, pakt vaak goed uit). Maar in die flow had ik nog niet zo goed mijn sportstructuur neergezet en was ik juist meer aan het snaaien. Geeft niks, ging ik met de start van het schooljaar weer neerzetten, was de afspraak. Best mild bezig, vond ik zelf. Wel was mijn hoofd behoorlijk druk met voorbereidingen, to do’s en planning en liep de agenda weer voller (en dus mijn hoofd ook).

En toen had ik vorige week ineens een beetje keelpijn, soms. Normaalgesproken geen big deal, ik kan wel wat hebben en voelde me verder prima. Ik wist dat mijn weerstand wat te lijden had onder mijn toegenomen suikerinname en drukte. Maar ja, met tante C. in de buurt is een beetje keelpijn ineens geen peanuts. Want zelfs met milde klachten (of zonder!) zou je het kunnen hebben.

KAK!

Wat nu? Normaal gesproken zou ik doorgaan, maar nu heb je ook een verantwoordelijkheid naar je omgeving. Ik besloot het toch nog een dagje aan te kijken en sprak met mezelf af dat ik de volgende ochtend de knoop ging doorhakken. Donderdagochtend werd ik wakker met een miniscuul beetje snot in mijn neus. Dus ik besloot thuis te blijven en een test te doen. (Ook al vond mijn interne criticus dit echt aanstellerij van de bovenste plank!)

WTF!

Ik kan je vertellen dat deze beslissing mij thuis (naast mijn eigen oordelen) in eerste instantie niet in dank werd afgenomen. Want de klusplanning…..! Want het logeerpartijtje van de kinderen bij oma….! Want werk…..!

Het mooie was dat ik juist heel goed helder had waarom ik deze keuze had gemaakt. Want stel je voor dat ik het wél zou hebben, dan zou ik een heleboel mensen kunnen besmetten. En dat risico wilde ik niet nemen. En dus moest huize E. op slot, ongeacht wat de rest vond. Ik ging een test doen en we bereidden ons erop voor dat de uitslag 48 uur op zich zou laten wachten.

Na een aanvankelijke stroeve start hebben we quarantaine-technisch er toch best iets moois van gemaakt met z’n vieren. Ineens was de achtertuin ook leuk vertoeven, om te spelen en te snoeien. Ineens vond ik de legpuzzel van oma weer, waar ik maanden eerder aan was begonnen. Ineens waren we weer aan het dansen.

Vierentwintig uur later (sneller dan verwacht) had ik bericht: geen Corona! Yes! De aanvankelijke planning werd opgeschoven en uitgekleed, maar de kinderen gingen in ieder geval uit logeren bij oma (driewerf hoera!). 

Samengevat mijn keuzeproces:

Deadline: Ik sprak met mezelf af wanneer ik gekozen moest hebben. Heel concreet een tijd, in dit geval wanneer ik wakker zou worden. Het voordeel is dat er dan nog niet zoveel in mijn hoofd zit als een half uur later, er is minder ruis en dus minder ruimte voor wikken en wegen tot je een ons weegt.

Risicotaxatie: Stel vast wat de eventuele risico’s zijn. Ik zou de komende dagen cliënten zien en bij verschillende mensen op bezoek gaan (waaronder grootouders). Stel je voor dat ik Corona zou hebben en een spoor van besmetting achter zou laten. Dat zou ik mezelf niet makkelijk kunnen vergeven. Soms is de vraag ‘hoe belangrijk is dit nu werkelijk?’ ook een fijne om te stellen. In dit geval was het zeker belangrijk! Dan moet je er dus iets mee.

Check de feiten: in dit geval was het feit dat ik niet 100% fit was. Grote kans op een kleine verkoudheid, maar dat wist ik niet zeker. De enige manier om dit wel zeker te weten, was door een test te doen. Gaan met die banaan dus, met je achterste naar de teststraat. Kijk wat de feiten zijn of hoe je deze helder kunt krijgen en onderneem actie.

Niet achteraf zeiken: ik zeg wel eens ‘Achteraf is mooi wonen’. Soms denk je later, als er nieuwe informatie bij komt, ‘zie je wel, dat had ik toch wel (of niet) moeten doen’. Dat soort gedachten hebben geen enkele zin! Want die informatie was niet beschikbaar op het moment dat je een keuze maakte. Dus nokken. Stand by your choice.

If a problem is fixable, if a situation is such that you can do something about it, then there is no need to worry. If it’s not fixable, then there is no help in worrying.

 There is no benefit in worrying whatsoever.

 H.H. The 14 th Dalai Lama

 

 Heeft het lezen van mijn blog je geïnspireerd of heb je vragen? Laat het me weten! En bedenk: delen is altijd fijn. Let’s make the world a better place. <3

Wil je voortaan op de hoogte blijven en geen enkel verhaal missen? Schrijf je dan hier in! Liefs Lotte